Još
Dodatno

Ukucajte željeni termin u pretragu i pritisnite ENTER

PUTOVANJE NA KROV NEMAČKE: Ovaj vrh je u srednjem veku izazivao strahopoštovanje, a danas omogućava posao i popularnost

Među vrhove Bavarskih Alpa smestio se i onaj najviši u Nemačkoj - Cugšpic. Kada je on otkriven i na koji način vekovima donosi prosperitet svojim stanovnicima?

 Cugšpice, najviši vrh u Nemačkoj Izvor: Shutterstock

Prvo magla, a onda i kiša praćena grmljavinom i munjama nadvila se nad nekoliko stanovnika koji su iz doline Veterštajn kenuli ka vrhu. Drugi meštani sela, uglavnom pastiri i lovci, znali su da ne smeju da se suprotstavljaju Cuggajstu, duhu koji je vladao planinom. A osim toga, strah od pada preko strmih stena ili odrona, bio je veći od radoznalosti i želje da saznaju šta se nalazi iznad drvoreda u koje su zalazili.

Zbog ove srednjovekovne legende i današnji stanovnici Grajnaua, Garmiš-Partenkirhena i Ervalda imaju veliko poštovanje prema Cugšpicu, najvišem vrhu Nemačke.

Kada je 1795. godine otkriveno da dolina Holental u Bavarskim Alpima bogata rudom olova, retkom u Nemačkoj, deo stanovništva koje se do tada pretežno bavilo stočarstvom, šumarstvom i lovom, počelo je da prihvata novo zanimanje. Snažni i upoznati sa zahtevnim terenom, lokalci su bili od velike pomoći preduzetniku Johanu Bibelu koji je 1826. godine ovde otvorio rudnik.

Rudarilo se na visini od 1.527 metara, pa su za radnike 1840. godine napravljene prve kućice za smeštaj, kako ne bi svakodnevno morali da prevaljuju dug i opasan put do doline. Sve do 1861. godine kada je Bibel preminuo, radnici su na sankama u dolinu vukli rudu koja je kasnije topljena u Grajnauu.

 Cugšpic železnica Izvor: Shutterstock

Žuto olovo koje sadrži molidben, redak metal koji se koristi za kaljenje čelika koji je neophodan za izradu oružja, ponovo je rudare doveo u Holental tokom Prvog svetskog rata. Nove rudarske kuće podignute su već 1915. godine. Rudnik u Dolini pakla, što u prevodu znači Holental, satojao se od sedam tunela ukupne dužine 1,4 kilometara. Čak 650 radnika je bilo zaposleno pod zemljom i na pomoćnim poslovima. U jami su se radile tri smene, danonoćno. Zimi je bilo posebno teško, uprkos tome što je u kasnijim godinama rada rudnika, ruda počela da se transportuje žičarom. Mnogi muškarci su dobili odsustvo od služenja na frontu da bi radili ovde. Operacija je prekinuta 1925. godine, kada se rudnik iscrpeo.

Još prvi rudari su bili svesni da se iznad njihovih drvenih kućica za odmor nadvijaju okomiti vrhovi, koji su osim preduzetnika, privukle pažnju naučnika.

Prvi zvanični uspon na najviši vrh Nemačke pripisuje se ekspediciji koju su 1820. godine izveli poručnik Jozef Naus, njegov pomoćnik i geodeta Majer i planinski vodič Johan Georg. Sa zadatkom da izuče planinu kako bi njene karakteristike bile opisane u "Topografskom atlasu Kraljevine Bavarske", njih trojica su na krov Nemačke, vrh Cugšpice stigli 27. avgusta.

Od tada su probijena četiri puta iz doline vode do vrha. Rane mape prikazuju tradicionalnu rutu kroz Reintal preko glečera Šneferner. Ovaj put je 1873. godine dobio i žičane kablove radi sigurnosti pri usponu.

Do Cugšpica može da se dođe i sa strane Ervalda i to preko dva puta: na južnoj strani, preko takozvanog Gaterla do Cugšpicplaca, a od 1884. godine na zapadnoj strani preko planine Thorl i strmim usponom preko Viner Nojštadter kabine.

Zahtevna, ali najslikovitija ruta vodi kroz dolinu Holental preko glečera Holentalferner.

Na sam vrh Cugšpica postavljen je krst koji danas može da se vidi u muzeju u Garmiš-Partenkirhenu, dok njegova replika i danas stoji na originalnom mestu.

 Cugšpic - krst na najvišem vrhu Nemačke Izvor: Shutterstock

Na Cugšpicu je 1897. godine svečano otvorena Minhenska kuća, a kada je 1930. godine puštena u rad i prva bavarska žičara, region je počeo da se razvija velikom brzinom.

Cugšpic je postao poslodavac velikom broju meštana. Leti je "zapošljavao" brojne vodiče i gostioničare, dok je zimi privlačio skijaše. Otvaranje planinske železnice dodatno je ubrzalo razvoj turizma na Cugšpicu.

Kurt Tuholski je doputovao u Garmiš 6. jula 1926. godine zajedno sa austrijskim piscem Alfredom Polgarom. Do vrha Nemačke je stigao Cugšpicbanom, dan ranije svečano otvorenom železnicom, prvim prevoznim sredstvom do krova države. Tuholski je opisao to iskustvo u putopisnom eseju koji je nazvao "Vier Sommerplätze" (Četiri letnja mesta) i već u avgustu ga objavio u nedeljniku "Die Weltbühne".

Danas pola miliona posetilaca svake godine modernizovanom železnicom stigne do čuvenih 2.962 metra nadmorske visine kako bi uživali u pogledu na okolne vrhove ili se sa krova Nemačke skijama spustili u dobro uređenu dolinu ili na neki drugi okolni vrh, na čaj ili kuvano vino u jednoj od mnogobrojnih gostionica.

Stanovnici okruga Garmiš-Partenkirhen koji čini nekoliko mesta uključujući i najpoznatije, istog imena, zahvalni su svojoj planini na svemu što im daje. U potpunosti su okrenuti turizmu pa se osim vozom, do vrha se danas stiže i žičarom koja drži čak tri svetska rekorda: za najviši čelični toranj za žičare, za najduži svetski raspon žičare, i za najveću visinsku razliku između doline i planinske stanice.

 Cugšpic - žicara koja vodi do najvišeg vrha Nemačke Izvor: Shutterstock  Cugšpic Izvor: Shutterstock

I sve je uigrano, baš kako bi čovek i očekivao da jeste na mestu toliko duge tradicije ugošćavanja i predstavljanja svog vrha. Od svakog mesta u okrugu vodi železnica, a kada stignete do Ajbenzea, možete da presednete u žičaru i budete jedan od 580 ljudi koji se svakog sata popnu do moderne građevine sa koje se pruža spektakulartan pogled.

A ako nikada ne budete u prilici da doputujete na ovo mesto, uvek vam ostaje opcija da im pošaljete pismo. Najviše poštansko sanduče u Nemačkoj se nalazi na Cugšpicu na adresi Minhenske kuće koji danas vodi četvrta generacija ugostitelja:

Partenkirchen Nr. 1

82475 Zugspitze

Promo

Možda će vas zanimati i:

Komentari 0

Vaš komentar je uspešno poslat i postaće vidljiv čim ga naši administratori odobre.

Slanje komentara nije uspelo.

Nevalidna CAPTCHA

Najnovije

Priroda

Nauka